من شعرهام معنیش سنگینه هر کی گوش داده نفهمیده حرف من چیه؟!

عیبی نداره یه بار اومدیم حقیقت رو نشونتون بدیم باعته تاسفه جالبه نه؟! داره به خارج خط میره و ساکته نه! لعنتی باز شو بگو از حقایقه رحم نمیگی؟! حداقل شاید دردی از دردها بشه کم من شبیه یه آدمم که حتی از سایه ی خودش هم فراریه چرا همش باید با یه چی سر خودم رو گرم کنم که یادم بره خیلی وقته از این آدم ها ترد شدم دیگه گوشه نشین شدم و خودم رو قایم کردم از خونه که چی؟ که من یه روانی ام یا فکر کردی منم مثل بقیه فضا میرم نه داش! من عادییم چرا که من تو نشئگی نمی گم و شبها میگم شب ها که تو خوابی من راه میرم یه کیلومتر تو یه اتاق شیش متری یه دیونه میبینم تو آینه که هی میخونه روبرومه میزنه هی دست هاش رو تکون میده نمیدونه میگذره سر همیشه به خودم گفتم پات رو نذار روی حرف که حرمت داره کاغذ که زندگیم پر کردن خط های سفیده سالها که همش کاغذ زیر سرم بود نه بالشه برف من شدم نقشه اوله نمایشه فیلمه غم خیلی وقته که داغونه حال و هوای دلم که دیگه فقط یه خودکار و ورق بود داروندار یه مرد حییونی واسه کی بیداره با صدای سگ و بیداره و آخر هم میخوابه با صدای اذان چرا چون پادشاهه شب هاست کی میگه که حالش خوبه و سر جاشه اون حتی نمیخواد بره سرکار کثیف دیگه بریده و گریه سرطانه مریض منم بیماری وناعلاجه عذابه عزیز بذار خدا نبینه گریه هام رو که باز بهم نگه ضعیفم که دل ما رو شما چشماش خیس شده ولی چه خبره این تو حتی دیگه باورم نمیشه سکه دورو داره. یه بار چشما رو وا کن صدا کن ما رو چشما رو تا صبح نگه داریم یه چند سالی رو پای ورق سر کنیم و به هر دری بزنیم بسه بمونه آره سخته بدونه پشتوانه بری جلو واسه این دل خونت باید از هر مزخرفی با حس بخونه شاید عوض شدم ولی یادتت بمونه تو توی خواب نازی بازی با کلمه کاره منه بازی که نه زندیگمه رو ورقم آره بده ولی کاریش نمیشه کرد چون پاییز بی صفت سالهاست بهار من رو گاییده زیر برف!

شعرهایی به گویش شیرازی

لطفا به گیرنده های خود دست نزنین شعر لهجه دراد!

یادته قدیمترا چه با صفا بود گلی جون؟

سینمون مث چشای تو بی ریا بود گلی جون

پاهامون شوق دویدن رو زمین خاکی دوشت

دلمون با همدیگه چه آشنا بود گلی جون

دیولای کاگلی و رنگ رورفته ی کوچمون

برامون قشنگ تر آجرنما بود گلی جون

وختی بارن میومه او(آب) تو کوچاها ول میشد

وسطای هر کوچه باغ صتو(صد تا) جو بپا بود گلی جون

یی پامون تو شاچراغ و آسونه و سیدآج قریب

یی پامون تو سعدی و تو دلگشا بود گلی جون

یادته خواب و خماری تو چشا پیدو نبود

تو سر بی دردمون چه نقشه ها بود گلی جون

یادته گفتی بیو آگرگه بازی بکنیم

وختی من گرگ میشدم چیرت هوا بود گلی جون

یادومه چادر نمازت که پره گل بته بود

به چیشام قشنگتر از باغ صفا بود گلی جون

بو نیگای مشت تو هی دل تو دلم وجه میزد

هر کی که نیگات میکرد روزش سیاه بود گلی جون

چیشم رو از تو چیشت لیم لیم سروندم رو زمین

که یهو فردو(فردا) نگی چه بی حیا بود گلی جون

گفتمت ننم میات در خونتون گپ بزنه

منو من کردی ولی دلت رضا بود گلی جون

سر پیری باز دیدم دل تو سینم وادنگ میاد

گفتمش ئی حرکات مال او روزا بود گلی جون!

***** ***** ***** ***** *****

او وقت ها هی بو(با) عشقو ور میرفتی

دوسم داشتی ولی پی شر می رفتی

نه یی دل صتو(صد تا) دل صدقت میرفتم

دلا رو ورمیدوشتی در میرفتی

***** ***** ***** ***** *****

او وختا هم چیم محشر نبودی

الفبوی عشقم رو از بر نبودی

خیال کردی تروتفه ای نطنزی

خوبیش اینجان که از من سر نبودی

***** ***** ***** ***** *****

هنو ملی بیات(محله ی بیات) یادوم نرفته

قرشمال بازیات یادوم نرفته

هنوزم بعده سی چل سال شمسی

او چیش قرنوی بوات یادم نرفته

***** ***** ***** ***** *****

نیگات لیم لیم برام پرواز میکرد

لوات عشق منه آغاز میکرد

سر سفره میون دوس و دشمن

دلت راضی زبونت ناز میکرد

نویسنده: جواد کرکی زاده

www.1471.blogfa.com

واسه سه دقیقه را بده تو دلت ما رو

تا من نشونت بدم ایران و رابطه ها رو

اینها حرف های دیروز و امروزه برپا

ایران شده دچار یک ویروس مرگبار

دیگه احتیاجی به حرف های سیاسی نداریم

دیگه به دشمن های سیاسی نیازی نداریم

یه جنگ روانیه حالا داخل ایرانه

همه افتادیم به پای هم عاقل ودیوانه

با تن خسته کوفته خشکیده میری

تا با مشکلات زندگی کشتی بگیری

وقتی می بینیم هوای یه مشت یار و یاور

وقتی رفتی میبندیم به فحش خوارومادر

نگاه ما به همدیگه شده مثل قاتل

توجه نمیکنیم دیگه به حس باطل

دیگه دووبر ماها پره از حزب باده

هست باهات اگه داشته باشی اسم فاتح

چه دخترها که تا می شنود اسم تاجر

میگن این بهترین کس واسه ازدواجه

عشق چیه بابا؟ این حرفها رو ولش

عشق رو دیدی برسون سلام ما رو بهش

چه پدرها که به زیر هزینه رفتن

بچه ها فکر میکنن پدرها وزیر نفتن

هرکس اسم خودش رو بغل کرده

این ها پیشرفت نیست اینها عقب گرده

دیگه ریخته توی دل من هر چی درده

دلیلش به هفت سال پیش بر میگرده

روزها گریه واشک و عزاداری

من تو فکر اینکه واسه مهمون غذا داری؟

به یکی گفتم بیا تو بیا بین مردها یک باش

مهم نیست که پدرم ازت هفت تا چک داشت

نصف پول رو بده منصف باش با ما یه خورده

گفت طلب کار بابات بوده حالا که مرده

خاطراتیه که تو دفترم مینویسم

قلم کلمات رو میاره و مینویسم

این ها باعث میشه گلوم پر شه از بغضی که

که ببنده به دهنم راه اکسیژن

شاید بین ایران و خاطرم رابطه ی ندی

منظورم اینه از اینجا دارم خاطره ی بدی

ولی هه اینجا سرزمین و وطنمه

ایران تنها دلیل وجود بدنمه

دیگه طرز رفتار و روابط ما

داره کثیف تر میشه از هوای تهران

کسی میگن ایران یه قفسه باید

از اینجا بری تا بکشی یه نفس راحت

میگن اینها تو وجود ما رفته ارثی

ولی این بر میگرده به پول نفت و بنزین

که باعث از نبودن امنیت مالی

تو سختیها بکنیم پشت همدیگه رو خالی

ولی بیا جلو خودت رو بساز میتونی

چرا واسه پول همدیگه رو قصاص میکنیم

هموطن من به خدا هستم به صعود تو راضی

پس بیا با هم بشکنیم این خطوط موازی

میدونم این رو که غرور ما ایرانی ها به گذشته ی ماست به تاریخ ماست

ولی به خدا اون دیگه گذشته الان ما چی هستیم الان واسه آیندمون چی داریم

بیا هموطن بیا دست همدیگه رو بگیریم تا آینده ی ایران به اسم من و تو افتخار کنه...

به امید ایران

خواننده یاس

 فایل صوتی به امید ایران را از اینجا دانلود کنید

زنگ مدرسه خورد همه کتاب و دفتر رو

جمع کردن و واسه ادامه رفتن

همه شاد از اینکه حالا برن خونه

خوب چیزی نیست که اون ها رو برنجونه

ولی خونه واسه من بود طور دیگه

یاس داستانش رو اگه بتونه میگه

تو دلم به همکلاسی ها گفتنم خوش به حالت

همیشه اثاث ماها بوده پشت وانت

تو باید الان بری تکالیف رو بنویسی و

بعد بشینی به تماشای تلویزیون

بابا سر شام به بچه اش بنازه پس

فردا تو سرحالی توی کلاس درس

ولی من نمی خوام که برم خونه

واسه چی برم حالا که دلم خونه

وقتی که دردها من رو دوره کردن

مثل طناب دام پیجیدن دور گردن

میشینم فکر میکنم و به خودم میگم آیا؟

داستان من بدتر نبود از بینوایان؟

قصه ی فرار ما به یک شهر مرزی

تو اتاق بی چراغ و یک شمع قرضی

تو خونه ی که از بیماری مادر تب کرد

پول دارو نبود یعنی باید صبر کرد

تا کی؟ کی به داد این حس برسه؟

وجود من پر از درد و استرسه

هر چی داد و فریاد زدم و هر چی اشک

انگار صدام می پیچید به خودم بر میگشت

تو خونه و خیابون حتی هنگام درس

توی فکر اینکه فردا دم زندان قصر

چطور باید هشت ساعت رو بکوب بشینم

تا بتونم بابام رو من از پشت شیشه یه ربع ببینم

نمی خوای بمیری شیرینیه جون آدمه

دلیله من واسه زندگی خوانوادمه

خونواده ای که روز خوشی نداشتن

خواستن ولی دشمن ها نذاشتن

واسه خدا بودم مثل موش آزمایشگاه

نتیجه ها روبرو شده باز با اشکال

مشکلاتی که میخونم پای گوشه ی دردم

چون من نمیخوام دنبال سوژه بگردم

سوژه زندگیمه که من شدم یه سره ویران

آره کمر من زیر این بار خمیده شد

ولی قدرتی توی وجودم دمیده شد

من به آینده های روشنم اعتقاد دارم

چون که آینده ها هم به من اعتماد دارن

خواننده یاس

پیش می آید

لکه های پخش در تکه های نرسیدن

شما که خیس دست بر شانه اش بگذارد

بگذرد دل تپش هات

دوباره بچه شدی هات

دیوانه شدی هات

باشد باشد هات

حوصله از صدا سر

هیچ انگشتر به دستش نمی آید

و پری های گلدوزی روی دامنش

آن طرف دنیا تار/عنکبوت ها تنیده اند

خورشید گرفتگی که اتفاق بیفتد پشت عینک دودی

بهتر که دیوانه باشی و (سخاوت بهار کشک)

به نام شما/اعتماد کردیم و سهممان از ماه را از

شانه هایتان

برداشتیم و در آغوش

ساعت گرفته و هی نبض از ثانیه/از رگ گردن

تا ردی از خود روی اب ها بگذارد بگذرد

بترکد دل از 60/ بر گردیم

سال هاست تو را از دست داده ایم

ساعت6 بامداد

اینجا دنیاست

زیر بام های بم

صدای ما را

از زیر خشت های خشن

و بیشترین ریشترها مخی شنوید

برادر!

بیدار شو

این همه خبرنگار و خبرندار

دارند خانه های خراب ما را

به تیراژهای بیشترشان مخابره می کنند و

ماهواره ها

بدون کوچکترین سانسوری

اشک هامان را

به گوش فراموش جهان نجوا می کنند

تا بم

دیگر جزیره ای نباشد

که حتا به ارگ

حتا به کرمان راه نداشته باشد

حالا حتی اگر

در ذهن یک نقشه

پاک یا خاک شده باشیم

جهانگردان چشم سبز جهان هر وقت

یادی از آن تل بزرگ خشتی می کنند

گونه های خشتی خیسمان را

جلوی چشم هاشان می آورند

تا ما هم

در نقشه ی مچاله آنها

نقطه ی باشیم

فکرش را می کردی؟

شهر بی در و پیکر ما

این همه دیوار برای ویران شدن داشته باشد؟؟

فکرش را بکن

آنقدر مهم شده ایم

که در کنار بحث داوری

تجزیه می شویم و

تحلیل می رویم

و نام ما هم

مثل کرانه باختری

در اخبار برده می شود

گریه های زن پیرمردای را نگاه کن

اگر دوربین داشتم

جایزه نخل طلایی جشنواره چه می دانم؟

شاید می توانست

جای خالی نخل افتاده حیاط خانه ی که دیشب

داشتیم را پر کند

خوشحالت کنم

ورسه با خاک یکسان شده و

تو دیگر لازم نیست

اظتراب امتحان جغرافیا را داشته باشی و

شش شبانه روز بالی سرم تکرار کنی

کنیا...کلیمانجارو

کتاب ها هم تغیر خواهد کرد

و شاید

بدون آنکه خرمایمان را حلوا کند و

بادمجانمان آفت داشته باشد

نامی از ما در کتاب ها باشد

راستی مگر

تو دیشب بیدار نماندی و

جغرافیا نخواندی؟؟؟؟؟

حالا چرا مثل مرده ها خوابت برده

بیدار شو

هفتاد روز بعد

جایی نماده

تا صدای ما را از آنجا بشنوید

حالا سال هاست

که اخبار نامی ار ما نمی برد و

جاده های جهان

به بم ختم نمی شوند

از ارگ هم خبری نبود

برادرم راحت بخواب

راحت بمیر...

او می رسد درست زمانی که لازم است

باران گرفته این اتوبوس برهنه را

کم کم مهی غلیظ تمامی صحنه را

من توی این فضای مکعب شناور است

یک روح منبسط شده گریه آور است

من روی صندلیست ولی جور دیگری

چشمش به جاده مانده به منظور دیگری

در اره هورت می کشد این چای سرد را

حل کرده توی تلخی آن قند درد را

دردی که آمده بکند زعفراتی اش

باریک می خزد به تن استخوانی اش

در این فضای گیج محقر اضافه است

باید پیاده اش کنی آقا کلافه است

با این نمای تلخ آب/شکر می شوم

از پنجره به سمت تو پرتاب می شوم

یک جسم هندسی شده ام تکه تکه مست

فرمول های بهت زده دست روی دست

حسی که مست مست مرا لمس می کند

با من سماع مولوی و شمس می کند

دار ی شروع می شوی از خون ساری ام

گلبول های منتشر اضطراری ام

داری سرم به خنده ی من وصل می کنی

این نسخه را مطابق با اصل می کنی

باید به زور درد شده حالیم کنی

مثل خیال یک چمدان خالیم کنی!

.

.

.

آهوی نارسی شده ام در هوای تو

چسبیده ام دوباره به ذهن عبای تو

به دنیا می آیم

در یکی از همین عصرهای به دنیا نیامده

با گیسوان آویزان

و

چشم هایی که در سیاهیش ماه می گرید

و تنگ و گشاد می شود

در مردمک هایم زمین

نه

هنوز به دنیا نیامده ام

خفه ام می کند

بوی تابستان

آسمان زور می زند

مادرم فریاد

و گریه های یک...از جرز دیوارها بیرون میریزد

حالا

ترک بر میدارد

خنده ام روی صورتم

و پخش می شود

تا ناکجای جاده ای که

همیشه بارانی است

در اندانم مه زنی که

روحی کافور زده را می بوسد

زمین پروار شده از خوردن پسمانه ی پاها

چه می پویند یارانم رو اینجا و آنجاها

تن بیتوش بی تن پوش و سوز زمهریر مرگ

نمی پاید شراری دراجاقی کور سرماها

نمای شوره بسته برج ساحل هی متروکیم

چرا لب خشکی ما را نمی بیند دریاها؟

چنان زخمی هر تیغم که در باغی سراپا گل

نمی گیرد مرا نجوای سنجدها و افراها

قرار است آفتابی را به زیر آرند و می دانی

برای چیست پچ پچ ها و چشمک ها و ایماها

گلچین اشعار استاد جمالی

گریه ما راگرگ باران دیده کرد

کس نداند آنچه با ما دیده کرد

عشق یعنی آبی آبی شدن

برتر از مفهوم سیلابی شدن

عاشقان تا عشق را فهمیدن

قدر فهمیدن به خود خندیدن

من چه گویم یک رگم هشیار نیست

وصف آن یاری که او رایار نیست

جان ما با جان تو بیگانه نیست

آشنائی های ما افسانه نیسنت

تو زمینی تو زمینی نیستی

گوش کن تا من بگویم کیستی

روزگاری این همه پستی نبود

این همه بالیی و پستی نبود

پیر هستی در بغل چنگی نداشت

ساز مستی هیچ آهنگی نداشت

آسمان از ابتدا یکرنگ بود

از همان اول دورنگی ننگ بود

عشق عریان بود و پیراهن نداشت

عقل کاری غیر فهمیدن نداشت

عاقبت آمد دل تنها به تنگ

شیشه تنهایی خود زد به سنگ

رفته رفته مغر هستی بست پوست

وصل شد پیدا به ناپیدای دوست

روز اول آسمان آهی کشید

انفجاری در جهان آمد پدید

بهارم آمد اما رفتنی بود

نچیدم گل گلی که چیدنی بود

چمن خندید و گل خندید و خندید

که عمر خندها خندیدنی بود

گل عشقم شکفت و چیدنی شد

همه راز دلم فهمیدنی شد

به خود پیچیدم اما عقده گل کرد

هوار گریه ام خندیدنی شد

نشسته بودم که شعر بنویسم

شب بود

برق رفته بود

پس شمع روشن بود

پشه را هم می شد به جای پروانه گرفت

اما

در تاریکی صدای خش خش می آمد...

***********************

*****************

*********

****

**

*

ایستاده بودم روی میز

شعر ترسید از سوسک

نیامد...!!

*

**

***

*****

******

*******

**********

************

***************

******************

*********************

*****************

*************

********

*****

**

*

************************

*********************************

***************************

این دل آشوب

بیماری نیست

پاسخ است.

****** ****** ******* ******

همه چیز خوب بود.ابر در آسمان

کودک در گهواره.پنجره

در لیوان شسته.درخت در اتاق.

پیش بند زن بر صندلی.

واژه ها در شعر

و تنها برگ درباغ تلالو

و کلیدی در قفل. زنجیری از پر.

*************************************

***********************

**************