من شعرهام معنیش سنگینه هر کی گوش داده نفهمیده حرف من چیه؟!

عیبی نداره یه بار اومدیم حقیقت رو نشونتون بدیم باعته تاسفه جالبه نه؟! داره به خارج خط میره و ساکته نه! لعنتی باز شو بگو از حقایقه رحم نمیگی؟! حداقل شاید دردی از دردها بشه کم من شبیه یه آدمم که حتی از سایه ی خودش هم فراریه چرا همش باید با یه چی سر خودم رو گرم کنم که یادم بره خیلی وقته از این آدم ها ترد شدم دیگه گوشه نشین شدم و خودم رو قایم کردم از خونه که چی؟ که من یه روانی ام یا فکر کردی منم مثل بقیه فضا میرم نه داش! من عادییم چرا که من تو نشئگی نمی گم و شبها میگم شب ها که تو خوابی من راه میرم یه کیلومتر تو یه اتاق شیش متری یه دیونه میبینم تو آینه که هی میخونه روبرومه میزنه هی دست هاش رو تکون میده نمیدونه میگذره سر همیشه به خودم گفتم پات رو نذار روی حرف که حرمت داره کاغذ که زندگیم پر کردن خط های سفیده سالها که همش کاغذ زیر سرم بود نه بالشه برف من شدم نقشه اوله نمایشه فیلمه غم خیلی وقته که داغونه حال و هوای دلم که دیگه فقط یه خودکار و ورق بود داروندار یه مرد حییونی واسه کی بیداره با صدای سگ و بیداره و آخر هم میخوابه با صدای اذان چرا چون پادشاهه شب هاست کی میگه که حالش خوبه و سر جاشه اون حتی نمیخواد بره سرکار کثیف دیگه بریده و گریه سرطانه مریض منم بیماری وناعلاجه عذابه عزیز بذار خدا نبینه گریه هام رو که باز بهم نگه ضعیفم که دل ما رو شما چشماش خیس شده ولی چه خبره این تو حتی دیگه باورم نمیشه سکه دورو داره. یه بار چشما رو وا کن صدا کن ما رو چشما رو تا صبح نگه داریم یه چند سالی رو پای ورق سر کنیم و به هر دری بزنیم بسه بمونه آره سخته بدونه پشتوانه بری جلو واسه این دل خونت باید از هر مزخرفی با حس بخونه شاید عوض شدم ولی یادتت بمونه تو توی خواب نازی بازی با کلمه کاره منه بازی که نه زندیگمه رو ورقم آره بده ولی کاریش نمیشه کرد چون پاییز بی صفت سالهاست بهار من رو گاییده زیر برف!

شعرهایی به گویش شیرازی

لطفا به گیرنده های خود دست نزنین شعر لهجه دراد!

یادته قدیمترا چه با صفا بود گلی جون؟

سینمون مث چشای تو بی ریا بود گلی جون

پاهامون شوق دویدن رو زمین خاکی دوشت

دلمون با همدیگه چه آشنا بود گلی جون

دیولای کاگلی و رنگ رورفته ی کوچمون

برامون قشنگ تر آجرنما بود گلی جون

وختی بارن میومه او(آب) تو کوچاها ول میشد

وسطای هر کوچه باغ صتو(صد تا) جو بپا بود گلی جون

یی پامون تو شاچراغ و آسونه و سیدآج قریب

یی پامون تو سعدی و تو دلگشا بود گلی جون

یادته خواب و خماری تو چشا پیدو نبود

تو سر بی دردمون چه نقشه ها بود گلی جون

یادته گفتی بیو آگرگه بازی بکنیم

وختی من گرگ میشدم چیرت هوا بود گلی جون

یادومه چادر نمازت که پره گل بته بود

به چیشام قشنگتر از باغ صفا بود گلی جون

بو نیگای مشت تو هی دل تو دلم وجه میزد

هر کی که نیگات میکرد روزش سیاه بود گلی جون

چیشم رو از تو چیشت لیم لیم سروندم رو زمین

که یهو فردو(فردا) نگی چه بی حیا بود گلی جون

گفتمت ننم میات در خونتون گپ بزنه

منو من کردی ولی دلت رضا بود گلی جون

سر پیری باز دیدم دل تو سینم وادنگ میاد

گفتمش ئی حرکات مال او روزا بود گلی جون!

***** ***** ***** ***** *****

او وقت ها هی بو(با) عشقو ور میرفتی

دوسم داشتی ولی پی شر می رفتی

نه یی دل صتو(صد تا) دل صدقت میرفتم

دلا رو ورمیدوشتی در میرفتی

***** ***** ***** ***** *****

او وختا هم چیم محشر نبودی

الفبوی عشقم رو از بر نبودی

خیال کردی تروتفه ای نطنزی

خوبیش اینجان که از من سر نبودی

***** ***** ***** ***** *****

هنو ملی بیات(محله ی بیات) یادوم نرفته

قرشمال بازیات یادوم نرفته

هنوزم بعده سی چل سال شمسی

او چیش قرنوی بوات یادم نرفته

***** ***** ***** ***** *****

نیگات لیم لیم برام پرواز میکرد

لوات عشق منه آغاز میکرد

سر سفره میون دوس و دشمن

دلت راضی زبونت ناز میکرد