نویسنده: جواد کرکی زاده

www.1471.blogfa.com

یه شب که من حسابی خسته بودم

همینجوری چشام رو بسته بودم

سیاهی چشام یه لحظه سر خورد

یک دفعه مثل مرده ها خوابم برد

تو خواب دیدم محشر کبری شده

ردیف ردیف مقابلش وایسادن

چرتکه گذاشته و حساب میکنه

به بنده هاش عتاب خطاب میکنه

میگه چرا این همه رج میکنید

راهتون رو هی بیخودی کج میکنید

آیه فرستادم که آدم بشید

با دلخوشی کنار هم جمع بشید

دلهای غم گرفته رو شاد کنید

با فکرتون دنیا رو آباد کنید

عقل دادم برید تدبر کنید

نه اینکه جای عقل رو کاه پر کنید

من بهتون چقدر ماشالله گفتم

نیافریده باریک الله گفتم

من که هواتون رو همیشه داشتم

حتی یه لحظه گشنتون نذاشتم

اما شما بازی نکرده باختید

نشستید و خدای جعلی ساختید

هر کدوم از شما خودش خدا شد

از ما و آیه های ما جدا شد

یه جو زمین و این همه شلوغی

این همه دین و مذهب دروغی

حقیقتا شماها خیلی پستید

از توی جمع یکی بلند شد ایستاد

بلند بلند هی صلوات فرستاد

ار اون قیافه های حق به جانب

هم از خودی شاکی هم از اجانب

از اون قیافه های پشم و پیلی

از اون اعجوبه های چرب و چیلی

گفت چرا هیشکی روسری سرش نیست؟

پس چرا هیشکی پیش همسرش نیست؟

زنها چرا اینجوری بد لباسند؟

مردهای غیرتی کجا پلاسند؟

اینجا که هیچ فرق ندارن مرد و زن

یارو کنف شد ولی از رو نرفت

حرف خدا از تو گوشاش تو نرفت

چشاش می چرخید نمیدونم چشه

گمون کنم میخواد یواشکی جیم بشه

یواش یواش شد از جماعت جدا

با شکمی شبیه بشکه ی نفت

یارو سرش رو پایین انداخت و رفت

قراول ها چن تا بهش ایست دادن

یارو وا نستاد جلوش ایستادند

فوری در اورد براشون چک کشید

گفت ببرید وصول کنید خوش باشید

دلم برای حوری هل لک زده

دیر برسم یکی دیگه تک زده

اگه نرم حوریه دلگیر میشه

تو رو خدا بذار برم دیر میشه

قراول حضرت حق دمش گرم

با رشوه ی خیلی کلون نشد نرم

گوش های یارو رو گرفت تو دستش

کشون کشون برد و یه جایی بستش

رشوه ی حاجی رو ضمیمه کردن

توی جهنم اون رو بیمه کردن

حاجیه داشت بلند بلند غر میزد

داشت روی اعصاب ها تلنگر میشن

خدا بهش گفت دیگه بس کن حاجی

یه خورده هم حبس نفس کن حاجی

این همه آدم رو معطل نکن

بگیر بشین این همه کل کل نکن

به عالمه نامه داریم نخونده

تازه هنوز کرات دیگه مونده

نامه ی تو پر از کارها زشته

کی به تو گفته جای تو بهشته

بهشت جای آدم های باحاله

ولت کنم بری بهشت محاله

یادته چقدر ریا میکردی؟

بنده های ما رو سیاه میکردی؟تا یه نفر دور برت میدیدی

چقدر والذالین رو میشکیدی؟!

این همه روضه و نوحه خوندی

یه لقمه نون دست کسی رسوندی؟

خیال میکردی ما حواسمون نیست؟

نظم و نظام هستی کشکی کشکیست؟

هر کاری کردی بچه ها نوشتن

میخوای برو خودت ببین تو زومکن

خلاصه وقتی یارو فهمید اینه

بازم درست نمی تونسن بشینه

کاسه ی صبرش یکدفعه سر میرفت

تا فرصتی گیر میاورد در میرفت

قیامته اینجا عجب جاییه

حون شما خیلی تماشاییه

از یه طرف کلی کشیش آوردن

کشون کشون همه رو پیش آوردن

گفتم اینها رو که قطار کردن

بیچاره ها مگه چیکار کردن؟

ماموره گفت بهت میگم من الان

مفسد فی العرض که میگن همینان

گفت این ها بهشت فروشی کردن

بی پدر ها خدا رو جوشی کردن

به نام دین حسابی خوردن اینها

کفر خدا رو در آوردن اینها

بد جوری ژاندارک رو اینها چرزوندن

زنده توی آتیش اون رو سوزندن

روی زمین خدایی پیشه کردن

خون گالیله رو تو شیشه کردن

اگه بهش بگی کلات رو صاف کن

بهت میگه بشین و اعتراف کن

همیشه در حال نظاره بودن

شما بگو اینها چکاره بودن؟

خیام یه بطری هم تو دستش

رفت و یه گوشیه گرفت نشستش

حاجی بلند شد با صدای محکم

خدا بهش گفت تو دخالت نکن

به اهل معرفت جسارت نکن

بگو چرا به خون این هلاکی

اینکه نه مدعی داره نه شاکی

نه گرد و خاک کرده ونه هیاهو

نه عربده کشیده و نه چاقو

نه مال این نه مال این رو برده

فقط عرق خریده رفته خورده

آدم خوبیه هواش رو داشتم

اینجا خودم براش شراب گذاشتم

یهو شنیدم ایست خبردار دادن

نشسته ها بلند شدند وایسادن

حضرت اسرافیل از اونور اومد

رفت روی چارپایه و چند تا صور زد

دیدم دارن تخت رون میارن

فرشته ها رو دوششون میذارن

مونده بودم که این کیه خدایا؟

تو محشر این کارها چیه خدایا؟

فکر میکنید داخل اون تخت کی بود؟

الان میگم یه لحظه اسمش چی بود؟

همون که کارش عالی بود؟

همون که تو دنیا مثل توپ صدا کرد؟

همون که این لامپ ها رو اختراع کرد؟

همون که کارش عالی بود اون دیگه؟

بگین بابا توماس ادیسون دیگه

خدا بهش گفت دیگه پایین نیا

یکراست برو بهشت پیش انبیا

وقت رو تلف نکن توماس زود برو

به هر وسیله ی بود برو

از روی پل نری یه وقت میافتی

میگم هوایی ببرند و مفتی!

باز حاجی ساکت نتونست بشینه

گفت که مفهوم عدالت اینه؟

توماس ادیسون که مسلمون نبود

این بابا اهل دین و ایمون نبود

نه روضه رفته بود نه پای منبر

نه شمر میدونست کیه نه خنجر؟

یه رکعت هم نماز شب نخونده

با سیم میم هاش شب رو به صبح رسونده

حرف های یارو که به اینجا رسید

خدا یه آهی از ته دل کشید

حضرت حق خودش رو جا به جا کرد

یه کم به این حاجی نیگا نیگا کرد

از اون نگاهای عاقل اندر

سفیه اش رو باید بیارم اینور

با اینکه خیلی خیلی خسته هم بود

خطاب به بنده هاش دوباره فرمود

شما عجب کله خری هایی هستید

بابا عجب جونورهایی هستید

شمر اگه بود آدولف هیتلر هم بئد

خنجر اگر بور مرهمم بود

حیف آدم خودش رو پیر کن

و سوزنش فقط یه جا گیر کنه

میگید توماس من مسلمون نبود

اهل نمازو دین و ایمون نبود

اولا از کجا میگید این حرف رو

در بیارید کله ی زیر برف رو

اون من رو بهتر ازشما شناخته

دلیلش هم ان چیزهایی که ساخته

درسته که گفتم عبادت کنید

نگفتم به خلق خدمت کنید

توماس نه بمب ساخته نه جنگ کرده

دنیا رو هم خیلی قشنگ کرده

من به چراغ که بیشتر نداشتم

اون هم تو آسمونها کار گذاشتم

توماس تو هر اتاق چراغ روشن کرد

نمیدونید چقدر کمک به من کرد

تو دنیا هیشکی بی چراغ نبوده

اگه هم بوده تو باغ نبوده

خدا برای حاجی آتش افروخت

دروغ چرا یه کم دلم براش سوخت

طفلی تو باورش چه قصرها ساخته

اما به اینجا که رسیده باخته

یکی میاد یه هاله ای باهاشه

چقدر بهش میاد فرشته باش

اومد رسید ودست گذاشت رو دوشم

دهانش رو اورد کنار گوشم

گفت تو که کله ات پر قرمه سبزیست

وقتی نمی فهمی بپرسی بد نیست

این که نشسته یک مقام والاست

مترجمه رفیق حق تعالاست

خود خدا نیست نمایینده اش

مورد اعتمادشه بنده شه

خدای لم یرید که دیدنی نیست

صداش با این گوش ها شنیدنی نیست

شما زمینی ها همش همینید

اونور میزی رو خدا می بینید

همینجوری که داشت بلند میشد نم نم

گفت پاشو باید بری جهنم

وقتی دیدم منم گرفتار شدم

داد کشیدم یکدفعه بیدار شدم

نویسنده - خلیل جوادی

واسه سه دقیقه را بده تو دلت ما رو

تا من نشونت بدم ایران و رابطه ها رو

اینها حرف های دیروز و امروزه برپا

ایران شده دچار یک ویروس مرگبار

دیگه احتیاجی به حرف های سیاسی نداریم

دیگه به دشمن های سیاسی نیازی نداریم

یه جنگ روانیه حالا داخل ایرانه

همه افتادیم به پای هم عاقل ودیوانه

با تن خسته کوفته خشکیده میری

تا با مشکلات زندگی کشتی بگیری

وقتی می بینیم هوای یه مشت یار و یاور

وقتی رفتی میبندیم به فحش خوارومادر

نگاه ما به همدیگه شده مثل قاتل

توجه نمیکنیم دیگه به حس باطل

دیگه دووبر ماها پره از حزب باده

هست باهات اگه داشته باشی اسم فاتح

چه دخترها که تا می شنود اسم تاجر

میگن این بهترین کس واسه ازدواجه

عشق چیه بابا؟ این حرفها رو ولش

عشق رو دیدی برسون سلام ما رو بهش

چه پدرها که به زیر هزینه رفتن

بچه ها فکر میکنن پدرها وزیر نفتن

هرکس اسم خودش رو بغل کرده

این ها پیشرفت نیست اینها عقب گرده

دیگه ریخته توی دل من هر چی درده

دلیلش به هفت سال پیش بر میگرده

روزها گریه واشک و عزاداری

من تو فکر اینکه واسه مهمون غذا داری؟

به یکی گفتم بیا تو بیا بین مردها یک باش

مهم نیست که پدرم ازت هفت تا چک داشت

نصف پول رو بده منصف باش با ما یه خورده

گفت طلب کار بابات بوده حالا که مرده

خاطراتیه که تو دفترم مینویسم

قلم کلمات رو میاره و مینویسم

این ها باعث میشه گلوم پر شه از بغضی که

که ببنده به دهنم راه اکسیژن

شاید بین ایران و خاطرم رابطه ی ندی

منظورم اینه از اینجا دارم خاطره ی بدی

ولی هه اینجا سرزمین و وطنمه

ایران تنها دلیل وجود بدنمه

دیگه طرز رفتار و روابط ما

داره کثیف تر میشه از هوای تهران

کسی میگن ایران یه قفسه باید

از اینجا بری تا بکشی یه نفس راحت

میگن اینها تو وجود ما رفته ارثی

ولی این بر میگرده به پول نفت و بنزین

که باعث از نبودن امنیت مالی

تو سختیها بکنیم پشت همدیگه رو خالی

ولی بیا جلو خودت رو بساز میتونی

چرا واسه پول همدیگه رو قصاص میکنیم

هموطن من به خدا هستم به صعود تو راضی

پس بیا با هم بشکنیم این خطوط موازی

میدونم این رو که غرور ما ایرانی ها به گذشته ی ماست به تاریخ ماست

ولی به خدا اون دیگه گذشته الان ما چی هستیم الان واسه آیندمون چی داریم

بیا هموطن بیا دست همدیگه رو بگیریم تا آینده ی ایران به اسم من و تو افتخار کنه...

به امید ایران

خواننده یاس

 فایل صوتی به امید ایران را از اینجا دانلود کنید

زنگ مدرسه خورد همه کتاب و دفتر رو

جمع کردن و واسه ادامه رفتن

همه شاد از اینکه حالا برن خونه

خوب چیزی نیست که اون ها رو برنجونه

ولی خونه واسه من بود طور دیگه

یاس داستانش رو اگه بتونه میگه

تو دلم به همکلاسی ها گفتنم خوش به حالت

همیشه اثاث ماها بوده پشت وانت

تو باید الان بری تکالیف رو بنویسی و

بعد بشینی به تماشای تلویزیون

بابا سر شام به بچه اش بنازه پس

فردا تو سرحالی توی کلاس درس

ولی من نمی خوام که برم خونه

واسه چی برم حالا که دلم خونه

وقتی که دردها من رو دوره کردن

مثل طناب دام پیجیدن دور گردن

میشینم فکر میکنم و به خودم میگم آیا؟

داستان من بدتر نبود از بینوایان؟

قصه ی فرار ما به یک شهر مرزی

تو اتاق بی چراغ و یک شمع قرضی

تو خونه ی که از بیماری مادر تب کرد

پول دارو نبود یعنی باید صبر کرد

تا کی؟ کی به داد این حس برسه؟

وجود من پر از درد و استرسه

هر چی داد و فریاد زدم و هر چی اشک

انگار صدام می پیچید به خودم بر میگشت

تو خونه و خیابون حتی هنگام درس

توی فکر اینکه فردا دم زندان قصر

چطور باید هشت ساعت رو بکوب بشینم

تا بتونم بابام رو من از پشت شیشه یه ربع ببینم

نمی خوای بمیری شیرینیه جون آدمه

دلیله من واسه زندگی خوانوادمه

خونواده ای که روز خوشی نداشتن

خواستن ولی دشمن ها نذاشتن

واسه خدا بودم مثل موش آزمایشگاه

نتیجه ها روبرو شده باز با اشکال

مشکلاتی که میخونم پای گوشه ی دردم

چون من نمیخوام دنبال سوژه بگردم

سوژه زندگیمه که من شدم یه سره ویران

آره کمر من زیر این بار خمیده شد

ولی قدرتی توی وجودم دمیده شد

من به آینده های روشنم اعتقاد دارم

چون که آینده ها هم به من اعتماد دارن

خواننده یاس

پیش می آید

لکه های پخش در تکه های نرسیدن

شما که خیس دست بر شانه اش بگذارد

بگذرد دل تپش هات

دوباره بچه شدی هات

دیوانه شدی هات

باشد باشد هات

حوصله از صدا سر

هیچ انگشتر به دستش نمی آید

و پری های گلدوزی روی دامنش

آن طرف دنیا تار/عنکبوت ها تنیده اند

خورشید گرفتگی که اتفاق بیفتد پشت عینک دودی

بهتر که دیوانه باشی و (سخاوت بهار کشک)

به نام شما/اعتماد کردیم و سهممان از ماه را از

شانه هایتان

برداشتیم و در آغوش

ساعت گرفته و هی نبض از ثانیه/از رگ گردن

تا ردی از خود روی اب ها بگذارد بگذرد

بترکد دل از 60/ بر گردیم

سال هاست تو را از دست داده ایم

ساعت6 بامداد

اینجا دنیاست

زیر بام های بم

صدای ما را

از زیر خشت های خشن

و بیشترین ریشترها مخی شنوید

برادر!

بیدار شو

این همه خبرنگار و خبرندار

دارند خانه های خراب ما را

به تیراژهای بیشترشان مخابره می کنند و

ماهواره ها

بدون کوچکترین سانسوری

اشک هامان را

به گوش فراموش جهان نجوا می کنند

تا بم

دیگر جزیره ای نباشد

که حتا به ارگ

حتا به کرمان راه نداشته باشد

حالا حتی اگر

در ذهن یک نقشه

پاک یا خاک شده باشیم

جهانگردان چشم سبز جهان هر وقت

یادی از آن تل بزرگ خشتی می کنند

گونه های خشتی خیسمان را

جلوی چشم هاشان می آورند

تا ما هم

در نقشه ی مچاله آنها

نقطه ی باشیم

فکرش را می کردی؟

شهر بی در و پیکر ما

این همه دیوار برای ویران شدن داشته باشد؟؟

فکرش را بکن

آنقدر مهم شده ایم

که در کنار بحث داوری

تجزیه می شویم و

تحلیل می رویم

و نام ما هم

مثل کرانه باختری

در اخبار برده می شود

گریه های زن پیرمردای را نگاه کن

اگر دوربین داشتم

جایزه نخل طلایی جشنواره چه می دانم؟

شاید می توانست

جای خالی نخل افتاده حیاط خانه ی که دیشب

داشتیم را پر کند

خوشحالت کنم

ورسه با خاک یکسان شده و

تو دیگر لازم نیست

اظتراب امتحان جغرافیا را داشته باشی و

شش شبانه روز بالی سرم تکرار کنی

کنیا...کلیمانجارو

کتاب ها هم تغیر خواهد کرد

و شاید

بدون آنکه خرمایمان را حلوا کند و

بادمجانمان آفت داشته باشد

نامی از ما در کتاب ها باشد

راستی مگر

تو دیشب بیدار نماندی و

جغرافیا نخواندی؟؟؟؟؟

حالا چرا مثل مرده ها خوابت برده

بیدار شو

هفتاد روز بعد

جایی نماده

تا صدای ما را از آنجا بشنوید

حالا سال هاست

که اخبار نامی ار ما نمی برد و

جاده های جهان

به بم ختم نمی شوند

از ارگ هم خبری نبود

برادرم راحت بخواب

راحت بمیر...

او می رسد درست زمانی که لازم است

باران گرفته این اتوبوس برهنه را

کم کم مهی غلیظ تمامی صحنه را

من توی این فضای مکعب شناور است

یک روح منبسط شده گریه آور است

من روی صندلیست ولی جور دیگری

چشمش به جاده مانده به منظور دیگری

در اره هورت می کشد این چای سرد را

حل کرده توی تلخی آن قند درد را

دردی که آمده بکند زعفراتی اش

باریک می خزد به تن استخوانی اش

در این فضای گیج محقر اضافه است

باید پیاده اش کنی آقا کلافه است

با این نمای تلخ آب/شکر می شوم

از پنجره به سمت تو پرتاب می شوم

یک جسم هندسی شده ام تکه تکه مست

فرمول های بهت زده دست روی دست

حسی که مست مست مرا لمس می کند

با من سماع مولوی و شمس می کند

دار ی شروع می شوی از خون ساری ام

گلبول های منتشر اضطراری ام

داری سرم به خنده ی من وصل می کنی

این نسخه را مطابق با اصل می کنی

باید به زور درد شده حالیم کنی

مثل خیال یک چمدان خالیم کنی!

.

.

.

آهوی نارسی شده ام در هوای تو

چسبیده ام دوباره به ذهن عبای تو

به دنیا می آیم

در یکی از همین عصرهای به دنیا نیامده

با گیسوان آویزان

و

چشم هایی که در سیاهیش ماه می گرید

و تنگ و گشاد می شود

در مردمک هایم زمین

نه

هنوز به دنیا نیامده ام

خفه ام می کند

بوی تابستان

آسمان زور می زند

مادرم فریاد

و گریه های یک...از جرز دیوارها بیرون میریزد

حالا

ترک بر میدارد

خنده ام روی صورتم

و پخش می شود

تا ناکجای جاده ای که

همیشه بارانی است

در اندانم مه زنی که

روحی کافور زده را می بوسد

زمین پروار شده از خوردن پسمانه ی پاها

چه می پویند یارانم رو اینجا و آنجاها

تن بیتوش بی تن پوش و سوز زمهریر مرگ

نمی پاید شراری دراجاقی کور سرماها

نمای شوره بسته برج ساحل هی متروکیم

چرا لب خشکی ما را نمی بیند دریاها؟

چنان زخمی هر تیغم که در باغی سراپا گل

نمی گیرد مرا نجوای سنجدها و افراها

قرار است آفتابی را به زیر آرند و می دانی

برای چیست پچ پچ ها و چشمک ها و ایماها

گلچین اشعار استاد جمالی

گریه ما راگرگ باران دیده کرد

کس نداند آنچه با ما دیده کرد

عشق یعنی آبی آبی شدن

برتر از مفهوم سیلابی شدن

عاشقان تا عشق را فهمیدن

قدر فهمیدن به خود خندیدن

من چه گویم یک رگم هشیار نیست

وصف آن یاری که او رایار نیست

جان ما با جان تو بیگانه نیست

آشنائی های ما افسانه نیسنت

تو زمینی تو زمینی نیستی

گوش کن تا من بگویم کیستی

روزگاری این همه پستی نبود

این همه بالیی و پستی نبود

پیر هستی در بغل چنگی نداشت

ساز مستی هیچ آهنگی نداشت

آسمان از ابتدا یکرنگ بود

از همان اول دورنگی ننگ بود

عشق عریان بود و پیراهن نداشت

عقل کاری غیر فهمیدن نداشت

عاقبت آمد دل تنها به تنگ

شیشه تنهایی خود زد به سنگ

رفته رفته مغر هستی بست پوست

وصل شد پیدا به ناپیدای دوست

روز اول آسمان آهی کشید

انفجاری در جهان آمد پدید

بهارم آمد اما رفتنی بود

نچیدم گل گلی که چیدنی بود

چمن خندید و گل خندید و خندید

که عمر خندها خندیدنی بود

گل عشقم شکفت و چیدنی شد

همه راز دلم فهمیدنی شد

به خود پیچیدم اما عقده گل کرد

هوار گریه ام خندیدنی شد

آثار

نشسته بودم که شعر بنویسم

شب بود

برق رفته بود

پس شمع روشن بود

پشه را هم می شد به جای پروانه گرفت

اما

در تاریکی صدای خش خش می آمد...

***********************

*****************

*********

****

**

*

ایستاده بودم روی میز

شعر ترسید از سوسک

نیامد...!!

*

**

***

*****

******

*******

**********

************

***************

******************

*********************

*****************

*************

********

*****

**

*

یک کابوی در غرب وحشی از اسب به زمین افتاد و پایش شکست.

سرخپوستی که از آنجا رد می شد کابوی را یه خانه اش برد و او را معالجه کرد.

کابوی از نجات دهنده اش تشکر کرد واز او پرسید (( اسمت چیه؟ ))

سرخپوست با غرور جواب داد (( اسم من عقاب مغرور با قدرت بلند پرواز با غروب آفتاب بر زمین ایستاده است! ))

کابوی با تعجب گفت (( عجب اسمی! حالا بابا ومامانت در خانه چی صدایت می کنند؟ ))

***********************************************************

***************************************************

******************************************

*******************************

سه مرد آمریکایی و آفریقایی و روسی با هم سوار بالنی بودند.

پس از چند دقیقه مرد روسی دستش را میان ابرها برد و گفت (( الان درست بالای وطنم هستیم ))

مرد آمریکایی پرسید (( از کجا می دانی؟ ))

مرد روسی گفت (( برای اینکه سرمای هوایش را حس می کنم ))

چند ساعت بعد مرد آفریقایی دستش را میان ابر ها برد و گفت (( الان بالای وطنم هستیم ))

از او پرسیدند (( از کجا میدانی ))

گفت (( گرمای صحرا را حس میکنم ))

چند ساعت بعد مرد آمریکایی دستش را میان ابرها برد و گفت (( الان بالای شهر نیویورک هستیم ))

دو نفر دیگر با تعجب پرسیدند (( از کجا اینقدر مطمئنی ))

مر آمریکایی دستش را بالا گرفت و گفت (( برای اینکه ساعتم را دزدیدند!!! ))

***********************************************************

***************************************************

******************************************

*******************************

***********************************************************

***************************************************

******************************************

*******************************

هر سال 100000 نفر می آیند پیش من اما من فقط 800 نفر ار آن ها را تحویل میگیرم از 800 نفر هم 40 نفر را سوا میکنم واه خودم!

چی؟ من گند دماغم؟ نه بابا! من المپیاد ریاضی ام!

*

**

***

*****

******

*******

**********

************

***************

******************

*********************

************************

*********************************

***************************

*********************

*****************

*************

********

*****

**

*

************************

*********************************

***************************

این دل آشوب

بیماری نیست

پاسخ است.

****** ****** ******* ******

همه چیز خوب بود.ابر در آسمان

کودک در گهواره.پنجره

در لیوان شسته.درخت در اتاق.

پیش بند زن بر صندلی.

واژه ها در شعر

و تنها برگ درباغ تلالو

و کلیدی در قفل. زنجیری از پر.

*************************************

***********************

**************